Tanrının en büyük mucizelerinden biride de bitkilerdir. Bitkiler evrenin süsüdür. Bitkilerin her biri birer mucizedir. Bu eserimizin hikayesi aslında Lokman Hekim’e kadar uzanır. Osmanlı şiirinde bitkilere hikemî bir anlayışla yer veriliyordu. Çağdaş şiirde bu hikemî anlayışın yerini pozitivizm aldı. Edebiyatımızda bitkilerin genellikle sembolik anlamları vardır. Buğday, ilk insan Adem babamızdan Türkmen Kocası Yunus Emre’ye kadar hikmet ve himmetin sembolüdür. Gül ise, bütün çiçeklerin şahıdır. Bitkilerin sadece görünüşlerine bakarak ve onları sadece zahiri yönleriyle ele almak şiir olmaz. Onların iç âleminde ki sırları keşfetmek gerekir. Şübhesiz ki bitkiler evrenin okunması, yorumlanması ve anlaşılması için önemli ipuçları taşır. Şairlerin ruhları, bitkilerle fotosentez halindedir. Şair bir ağaç ise yaprakları da şiirleridir. Bu yapraklarla topluma oksijen sağlanır. Toplumlar şiirlerle nefes alıp verirler.